Een nieuw jaar met nieuwe kansen

Om te beginnen wens ik iedereen het allerbeste voor 2020.  Mijn ouders maken elk jaar een blog met alle belevenissen en een nieuwe kerstkaart met foto’s van het afgelopen jaar.

Kerstkaart 2019

De laatste marathon van het jaar, in Utrecht, wist ik winnend af te sluiten. Eindelijk zat ik in de goede ontsnapping mee. We moesten er met z’n zevenen hard voor werken maar met hulp vanuit het peloton wisten we halverwege de wedstrijd een rondje te pakken. In de eindsprint wist het mooi af te maken.

Nog die zelfde avond brachten mijn ouders me door naar Haarlem en de volgende ochtend vroeg vlogen we naar Gran Canaria voor een trainingsweek op de racefiets. Met dank aan mijn zus Anke die me ’s nachts nog even het paspoort bracht. Oeps!

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Epic ride totay! Still working on my tan lines. #wielrennen #cycling #grancanaria #200km #moaifuort #Strava

Een bericht gedeeld door Mark Prinsen (@mark.prinsen) op

Op Gran Canaria hadden we heerlijk weer met mooie vergezichten. We konden zelfs Tenerife zien liggen. Na de nodige trainingskilometers, hoogtemeters en vitamine D zijn we helemaal klaar voor het vervolg van het schaatsseizoen.

Nog tijdens mijn verblijf op Gran Canaria ontdekten mijn ouders dat er nog ruimte was voor een paar daagjes wintersport met z’n allen. Dus nadat ik op zondagavond van station Meppel werd gehaald en Freya een paar uur later vanuit Friesland arriveerde (ze had net een regiomarathon gewonnen!), vertrokken we maandag in alle vroegte met de auto naar Tirol.

Omdat we zo laat boekten, konden we niet op ons vaste adres in Steinach am Brenner terecht. Maar we hadden in Neustift im Stubaital een mooi appartement gevonden waar we met z’n vijven in pasten en van waar uit we alle kanten op konden.

De eerste dag skieden we in Schlick 2000. Het was een leuk skigebied maar door de nieuwe sneeuw en het wat mindere zicht was het niet op elk moment even fijn skiën voor de snellere skiërs die mijn vader en ik zijn.  Maar toch hebben we wel lekker geskiet.

De volgende dag werd ik wakker met enorme hoofdpijn. Terwijl mijn ouders, Anke en Freya naar Steinach gingen skiën, bleef ik ik het huisje achter. Misschien was de overgang van Gran Canaria naar het Stubaital iets teveel van het goede. Maar de paracetamol deed z’n werk dus kon ik de volgende dag weer gewoon mee. Gelukkig maar want de donderdag was het erg mooi weer en gingen we naar de Stubaigletscher, die de dag ervoor nog wegens lawines was afgesloten.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

☀️⛷️👌 #Ski #skiing #Tirol #Stubai #Strava #elan #winter #snow #skifoan #Austria 📷@freyareitsma

Een bericht gedeeld door Mark Prinsen (@mark.prinsen) op

Het was een heerlijke skidag en het was ook leuk dat Arianna en haar vader vanuit het Italiaanse Cavareno ook mee kwamen skiën. Zij woonde een paar jaar geleden als uitwisselingsstudent bij ons in Wanneperveen.

De laatste dag skieden we weer in Steinach. Toen het in de middag steeds mistiger en het lastig skiën werd, zijn we wat eerder gestopt en nog even naar de Brenner outlet gegaan. ’s Avonds pakten we de auto weer in en de volgende dag reden we vrij vlot weer naar huis.

Weer een dag later stond op de laatste dag van het NK Afstanden op Thialf de Massstart op het programma. Ik had een uitnodiging gekregen om me in te schrijven en stond daarna ook op de lijst, maar daarna verscheen er ineens zonder enig bericht een startlijst op internet waarop ik niet stond. Misschien kan de KNSB de communicatie hierover nog een keer tegen het licht houden…? Freya stond eerste reserve en mocht na een afmelding wel starten. Ze pakte mooi wat punten in de tussensprint maar moest het peloton laten gaan toen het tempo flink werd opgeschroefd. Met een blessure en koud terug van de wintersport was die tempoversnelling haar iets teveel van het goede. Ze werd net voor het ingaan van haar laatste ronde ingehaald door de eerste afsprintende dames en valt daardoor buiten het klassement. Anders was ze heel mooi elfde geworden. Toch netjes gereden.

Mark NK marathon 2020

Het nieuwe jaar begon net het NK marathon in Enschede. Ik reed wel lekker, en zat wel lekker in de race maar met nog 66 ronden van de 150 te gaan, hadden de benen er geen zin meer in. Wel in vorm maar te lang niet geschaatst. Volgende week beter bij de Beloften op Thialf.

Mark NK marathon 2020

Ik hoop dat 2020 voor iedereen een mooi jaar wordt. Ook voor mijn opa die het nodige op medisch gebied te wachten staat en voor mijn pake die al wat langer in zo’n soort situatie zit. Een heel goed nieuwjaar. Maak er allemaal wat moois van!

Marathonseizoen begonnen

De eerste marathons zijn weer gereden. In de eerste twee kreeg ik over het midden van de koers ontzettend last van mijn rug. Het werd harken en werken en met moeite achterin blijven hangen.  In Amsterdam werd ik ook nog eens onderuit gereden en was het zwaar om terug te komen.

Mark Marathon Amsterdam

In Den Haag ging te een tijd lang goed tot ook alles in de rug verkrampte. Niet hoe ik een koers wil schaatsen dus beide koersen moest ik afstappen.

Mark marathon Den Haag

Ik heb toen wat extra op lange duur in de schaatshouding getraind en in Deventer ging het al heel wat beter. Alleen wil ik alle rijders vriendelijk verzoeken de verpakking van eventuele gelletjes goed langs de zijkant van de baan weg te werken, en niet in de wedstrijdbaan te verliezen. Een paar ronden voor het eind stapte ik op zo’n plastic verpakking en dan ga je kansloos de kussens in. Erg jammer. We pakten met Chiel wel de eerste podiumplek van het seizoen.

In Heerenveen ging het gelukkig een stuk beter. Ik kon makkelijk mee rijden. We kregen twee rijders van Team ZiuZ in een kopgroep die een ronde op het peloton pakten. Daarvan reed Chiel naar het podium (2e). Ik zelf eindigde goed vooraan in de pelotonsprint. Nu m’n rug het weer houdt, kunnen we weer mooi gaan bouwen naar de volgende wedstrijden.

Mark marathon Thialf

Ondertussen gaat het goed in m’n nieuwe baan en ben ik nog een paar keer lekker wezen kitesurfen. De laatste keer samen met mijn vader op Workum. Hij heeft de slag ook aardig te pakken en via Marktplaats twee mooie F-one Bandits van 2018 gescoord. Hier op deze foto door mijn moeder zie je ons samen met nog een Bandit.

Kitesurfing Workum

(de onderste kite is m’n vader en de middelste ben ik)

Tirol, koersen en kiten

De laatste wedstrijd in de blog was de Zevenheuvelen omloop. Sindsdien heb ik nog een paar koersen gereden, ben ik met Freya naar Tirol geweest, heb ik veel gekitesurft en een nieuwe baan.

Om met dat laatste te beginnen: per september begin ik bij Accell, waar ik ook mijn afstudeerstage heb gelopen. Ik heb er zin in en ben blij dat mijn nieuwe werkgever me ruimte en flexibiliteit geeft om ook veel te blijven sporten.

Na de koers bij Nijmegen reed ik eerst bijna een thuiswedstrijd met de Omloop van Nijeveen. Ik heb veel aangevallen, maar het was lastig weg komen. Adriaan ging mee met de kopgroep. Ik heb nog even geprobeerd te springen maar wilde het peloton niet meeslepen.

Mark koers Nijeveen
Uiteindelijk kwam ik wel van het peloton los met een groep van 4 man, maar de kopgroep was toen al te ver weg om bij te halen. Ik werd daarmee 11e.

In de Lus van Roden zat ik in de achtervolging op de kopgroep. Er vielen een paar druppels regen, waardoor het ineens spekglad werd. Ik gleed met twee wielen weg in de bocht na de finish en maakte een aardige klapper. Helaas ging er ook nog een aantal man achter mij overheen. Jammer, de benen waren goed en de achtervolging kwam uiteindelijk bij de kopgroep. Verder ben ik gelukkig redelijk heel gebleven.

Toen kwam de Bult van Usquert. Vroeg in de wedstrijd reed er een kopgroep van 3 man weg. In de achtervolging kwamen we met ca 10 man inclusief Ruben los van het peloton. Het ging niet echt lekker. Mijn rug zat halverwege helemaal vast van de val van vorige week en ik zakte weer terug naar het peloton. Daar  heb ik niet te gek gedaan en ben daarmee nog tweede in de pelotonsprint geworden. Dit was goed voor plek 13. Ik ben een paar dagen daarna wel even bij de fysiotherapeut geweest om de rug te laten nakijken.

Hierna vertrok in met Freya naar de Nürnburgring voor de 24 uurs race: Rad am Ring.  Een enorm evenement op de Nordschleife.  Ik reed voor Sarto Endurance Team en de andere teamleden waren  Adriaan, Dennis vd Horst en Sven Verbrugghe. In totaal waren er ca. 25.000 deelnemers. In de 4 personen categorie deden 635 teams mee. Vanaf de start ging het meteen vol gas en we reden in de eerste groep. We hebben zoveel mogelijk 2 ronden per persoon aangehouden. In mijn eerste ronde (na 100 km) kon ik 1 team lossen op de klim en een ander team reed lek bij de finishstraat. De volgende ronde heb ik daarom alleen gereden, het begon toen iets te regenen. In mijn tweede beurt ging het erg lekker. Ik kon een gat dichtrijden naar een team van 8 en daarmee samenwerken. De baan lag inmiddels weer aardig droog, maar in een natte bocht schoof ik helaas onderuit in het donker. Gelukkig alleen geschaafd en ik kon mijn ronde goed afmaken. We bouwden onze voorsprong uit naar een aantal minuten. Het weer werd ontzettend slecht met regen en mist en de nummer 2 kwam achterop. We hebben toen een aantal ronden samen gereden zonder al teveel risico en de nummer 3 in de wedstrijd ging naar de 30′ achterstand.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Second place in the 24h radamring race around the Nordschleife! #radamring #cycling #24h #wielrennen #strava #roadcycling #nurburgring

Een bericht gedeeld door Mark Prinsen (@mark.prinsen) op

In de mist en regen werd de aansluiting verloren en in de ochtend lagen we 6′ achter. Wat volgde was een achtervolgingsrace. De mist was opgetrokken, maar het regende continu. Dennis reed eerst 1’40” dicht. Adriaan ‘Boorma’ deed zijn bijnaam eer aan en reed in twee ronden bijna 3′ dicht, ik reed één ronde en kon er nog een minuutje af snoepen. Het werd ontzettend spannend. Dennis reed in de volgende ronde het laatste stuk dicht en zo was alles weer mogelijk. Helaas brak zijn derailleurkabel achter, maar hij wist toch bij te blijven. We moesten hierdoor wel op een lastige locatie wisselen waarbij een gat ontstond. Helaas lukte het niet meer om dit dicht te krijgen. Met het team werden we tweede! Het weer was ontzettend slecht, waardoor je niet echt kon racen door de bochten. Ondanks dat was het een gave belevenis en een mooie prestatie! Bedankt aan alle vrijwilligers!

Adriaan nam mijn racefiets mee naar Nederland waar mijn ouders deze bij de Mac in Meppel over namen. Freya en ik reden met onze mountainbikes achterop de auto door naar Oostenrijk. We konden daar verblijven in de prachtige berghut van onze goede kennis Franz, die ooit mijn vader’s skileraar was. De hut staat op ongeveer 1700 meter hoogte in een almweide met prachtig uitzicht. Stromend water komt er uit de berg, stroom is er niet en dat maakt het een heel authentieke accommodatie.

We hebben deze week een ronde om Eggerjoch gemaakt, zijn naar Bolzano gefietst en we hebben de Habicht beklommen. Dat was 7 uur omhoog en 6 uur omlaag. Pittig maar een mooie belevenis.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Epic hike up the Habicht! #Habicht #hike #hiking #alps #tirol #austria 📷@freyareitsma

Een bericht gedeeld door Mark Prinsen (@mark.prinsen) op

De dag er na hadden we enorme spierpijn en hebben we iets zonder inspanning gedaan: met een soort grote trike de berg af. De laatste dag hebben we de benen nog even los gefietst naar de Obernberger See.

Terug in Nederland mocht ik voor het tweede achtereenvolgende jaar mee doen aan het Profspektakel van Steenwijk. Volgens de Steenwijker en Meppeler Courant was ik “plaatselijk favoriet”

Ik heb actief mee gereden, ben nog op ontsnapping geweest, won een premiesprint maar zat niet mee in de finale ontsnapping van de grote namen.

Mark Spektakel van Steenwijk 2019

Mark Spektakel van Steenwijk 2019
Ik heb die laatste ronden wat rustig in het peloton gekoerst en daarna de pelotonsprint gewonnen, wat goed was voor een elfde plek.

Tussendoor hebben we een paar dagen met mooie wind gehad. Mijn vader begint het kitesurfen ook al wat onder de knie te krijgen en zelfs mijn zus Anke bleek, net teruggereisd vanuit Praag, het talent te hebben om bij de eerste poging tot waterstart meteen weg te varen.

Mark kitesurfjump Beulaker

Zelf had ik tijdens de zomerstorm wel tot dusver mijn hoogste sprong ooit op de Beulaker.

Goede Meerdaagse voor CTF

Eerst even een mijpaaltje; vandaag heb ik mijn diploma op mogen halen. Het is vanaf nu officieel ing M.K. Prinsen, werktuigbouwkundige. Ik ben in gesprek over een leuke functie en tot die tijd geniet ik lekker van de zomer met af en toe wat kiten of een koersje.

Zo was vorige week de Meerdaagse. Vijf koersen in zes dagen in Groningen. Het was een goede week voor Cycling Team Fryslân. We stonden elke dag op het podium waarvan twee keer op de hoogste trede, en pakten in de eindklassering een tweede plek overall plus de rode trui. De koersen werden verreden in Nieuw Roden, Zevenhuizen, Noordhorn, Leek en De Wilp.

In Nieuw Roden lag op de maandag een leuk parcours met een groot peloton op de eerste dag van de Wielermeerdaagse. De eerste ronden ging het ontzettend hard. Ik heb een aantal keren aangevallen, maar ik kwam niet weg. Al vroeg in de wedstrijd was er een succesvolle aanval van Ruben waardoor een kopgroep van 4 man ontstond. Tijdens de wedstrijd heb ik met mijn ploegmaten op alle aanvallen uit het peloton gereageerd en het tempo zoveel mogelijk gedrukt. Op 3 ronden voor het eind ben ik met drie man weg gereden uit het peloton en ik kwam uiteindelijk als 6e over de finish. De kopgroep bleef net vooruit en Ruben pakte een mooie 2e plaats, Hij  had onderweg veel sprintpunten gepakt. Goed teamwork met CTF en Ruben start woensdag met de leiderstrui om zijn schouders!

De dinsdag werd er niet gekoerst. Ik heb toen mijn vader een beetje kitesurfles gegeven maar helaas viel de wind weg toen het een beetje begon te lukken met zijn waterstart.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

My almost new #kitesurfing set. #Marktplaats #kite #Gaastra #Spark #13m #soalsurf #Workum #IJsselmeer #beach #watersport

Een bericht gedeeld door Hank Prinsen (@hanknl) op

Een dag later reden we in Zevenhuizen.  Het was meteen koers vanaf de start en in de eerste ronde brak het peloton al in stukken. Daarna heb ik vaak geprobeerd het op de kant te zetten met NW wind, maar er was geen wegkomen aan. In de laatste drie ronden lukte het dan toch, toen Ruben achter mij een gat liet vallen. We reden met 3 man vooruit en haalden nog één  iemand in. De samenwerking was goed en we bleven het peloton voor. Met een ontzettend lange eindsprint kon ik de tweede etappe op mijn naam schrijven en ook de leiding in het algemeen klassement nemen.

 

Dit bericht bekijken op Instagram

 

Great team performance in Zevenhuizen! #cycling #wielrennen #snefry #critlife #systemsix #CTF #broezn #koers

Een bericht gedeeld door Mark Prinsen (@mark.prinsen) op

Ruben had onderweg nog een aantal sprint punten gepakt en start morgen in de rode trui. Ik dus in de gele. Het was weer een geslaagde avond voor CTF!

De donderdag reden we in Noordhorn.  Hier lag een technisch rondje voor ons klaar. We startten mooi met op de eerste startrij Ruben in de rode trui, oud teamgenoot Gerrie in de witte trui en ik zelf in het geel.

Omdat ik in de gele trui reed , werd het wel wat een gesloten koers voor mij. Continu counteren en gecounterd worden. Henk reed weg uit het peloton en kwam in de kopgroep. Op vier ronden moest het peloton afsprinten. Het positioneren ging goed. Ik kwam als 3e uit de laatste bocht, maar begon te laat met sprinten waardoor ik klem kwam te zitten. Het werd daardoor iets teleurstellend een twaalfde plek voor mij. Wel pakten we met CTF opnieuw podium! Henk reed zeer aanvallend in de finale en sprintte naar de tweede plek!

Vrijdag was de koers in Leek.  Het was een leuke ronde met veel publiek! In het begin heb ik veel aangevallen. Ik sprong naar de kopgroep en dat was de perfecte positie, omdat klassementsleider Rick Ottema toen flink aan de bak moest. Een aantal ronden hard doorgereden, maar het draaide in de kopgroep na een tijdje niet helemaal lekker waardoor de voorsprong  helaas geen stand hield. In de nieuwe kopgroep van 5 man waren Henk en Henk Jaap aanwezig voor CTF. Vanaf toen heb ik rustig aan gedaan en een aantal keren mooi getoerd op kop van het peloton. Ik kwam als tweede van het peloton over de streep en ben met mijn achtste plek iets ingelopen in het klassement. Als team hebben we super goed gereden. Henk pakt  met een derde plek opnieuw het podium en ik sta nog steeds tweede in het klassement. Op naar de finale!

De finale was op zaterdag in De Wilp. Het werd een boeiende koers waarin we als Cycling Team Fyslân goede zaken deden.

Mark meerdaagse finale De Wilp

In de beginfase van de wedstrijd reed Ruben weg met Johan Knol en door lang weg te blijven heroverde hij de rode sprinttrui. Toen ze teruggehaald werden, ontsnapte Henk met Hartthijs de Vries. Ik heb zelf ook nog een aantal keren proberen weg te komen, maar daar werd telkens op gereageerd. De gele trui van Rick Ottema werd goed verdedigd. In de eindfase sprongen ook nog twee keer twee renners weg maar zij kwamen niet meer in de buurt van de koplopers. The Boss maakte  het af en won na een spannende sprint namens CTF de finale etappe van de meerdaagse!

Mark meerdaagse finale De Wilp

Zelf won ik de pelotonsprint en eindigde met de zevende plaats als 2e in het eindklassement.

Deze koers waren mijn ouders en zus er ook. Mijn vader maakte een mooie fotoserie van de koers:

Een dag na de finale van de Wielermeerdaagde in De Wilp reed ik met CTF een koers in de Clubcompetitie in Berg en Dal; de Zevenheuvelenomloop. Hier lag echt een gaaf parcours met veel korte klims. Normaal gesproken is dat wel mijn ding, maar ik was niet meer zo fris na de meerdaagse. In de eerste ronde kwam ik klem achter een valpartij, waardoor het de volgende ronden vooral gaten dichtrijden was naar het peloton. Toen ik daar ruimte zag  o, naar voren te rijden, ben ik maar meteen doorgereden. Er sprong een aantal man mee en zo ontstond een kopgroep van zes renners. We hebben ca 2 ronden vooruit gereden, totdat na 90k m koers de batterij wel aardig leeg raakte. Ik kwam in een groep achter het peloton terecht en heb daarin doorgereden tot de finish. Dat leverde een 71e plek op. Als team handhaven we onze tiende plek in de Clubcompetitie. Nu eerst maar eens goed herstellen van deze intensieve week en dan kijken we weer verder!

Ondertussen heeft trouwens ook de Steenwijker Courant een leuk artikel geplaatst over mijn overgang van het shorttrack naar het wielrennen. Klik op de afbeelding voor een vergroting

.

Koersen en afstuderen

Eerst maar even melden dat ik vorige week een goed eindgesprek heb gehad voor mijn afstudeerstage bij Accell.  Deze week de stage zelf nog afronden en dan ben ik officieel werktuigbouwkundige. Ik weet nog dat het de KNSB en NOC*NSF een paar jaar geleden niet lukte om mij naast het shorttrack een studie te laten volgen. Ik ben toen gewoon maar zelf begonnen. Mede dankzij de prettige medewerking van school en docenten is het me gelukt om naast alle trainingen en wedstrijden uiteindelijk mezelf alle lesstof eigen te maken en aan alle verplichtingen te voldoen om straks het diploma in ontvangst te mogen nemen. Dat betekent dat ik nu ook op zoek kan naar een interessante baan. Ik heb al een paar gesprekken lopen waarin ik ook probeer te achterhalen hoeveel ruimte werkgevers bieden om het werk te combineren met mijn sport. Leuk om te melden dat vier dagen later ook mijn zus Anke haar eindgesprek had en nu gezondheidszorgtechnologe is.

Dan de koersen. De afgelopen periode reed ik het DK Noord op de VAM berg, de tweedaagse in Roden, de Omloop van Bedum en het NK Elite zonder contract in Dongen.

Vorig jaar won ik het DK bij de amateurs. Dit jaar bij de Elite voelde ik me ook sterk.  Het was mooi weer en behoorlijk warm . Ik wilde de koers op de VAM berg hard maken en heb continu aangevallen. Vanaf ronde 3  ben ik bijna alleen maar vooruit geweest. Tegen het eind was ik met nog iemand weg en kwamen er twee achterop. Dat bood een prachtige uitgangspositie om de koers te kunnen winnen, maar in de voorlaatste ronde kreeg ik ontzettende steken in m’n zij en kon ik niet meer verder fietsen. Ik moest even aan de kant staan. Misschien heb ik toch wat te weinig gedronken/gegeten met deze warmte. Jammer, maar de vorm was goed en ik heb me goed laten zien.

Daarna kwam de tweedaagse in Roden. We reden eerst een ploegentijdrit. Dat ging wel goed. Jammer dat Ruben halverwege lek reed en we de laatste 10 km met z’n vieren moesten rijden. Ik reed 362W avg.

Later deze dag was het criterium in Roden. Precies een jaar geleden na mijn winst in Sardinië werd het mijn eerste Elite overwinning! Er stond een groot peloton aan de start en ik moest achteraan opstellen. Het tempo lag ontzettend hoog. Ik heb geprobeerd zo zuinig mogelijk naar voren te rijden. Met nog 35 km te gaan  ben ik mee gesprongen met een ontsnapping en zo kwam ik in een driepersoons kopgroep met Remco Schouten en Sjors Dekker. De samenwerking was erg goed en het tempo van het peloton werd flink verstoord door Ruben, Henk en Guillaume en de ploeg van een medevluchter. Lange tijd reden we op zo’n 30 seconden voorsprong, maar in de laatste ronden liep het peloton hard in. We bleven aardig doorrijden en ik kon het mooi afmaken in de sprint.

Mark koers

Mark koers

De volgende dag reden we de klassieker van Roden. Het was mooi fietsweer met hier en daar ook nog wel wat wind. In het begin was het behoorlijk dringen voor een goede positie met een aantal valpartijen als gevolg. Ik heb niet teveel risico genomen en geen energie verspild. De gravelstroken waren aardig tricky, maar waren in de latere ronden beter uitgereden. Henk reed vooruit en hieruit ontstond de kopgroep. Toen ben ik naar voren gereden en heb mooi rustig op de kop van het peloton getoerd. In de laatste 7 km kwam er nog een mooie aanval van Adriaan en hij bleef het peloton knap voor. Ruben trok de sprint aan en ik won de pelotonsprint ruim. Het was een mooi weekend voor Cycling Team Fryslân en we zijn weer iets gestegen in de ranglijst van het clubkampioenschap.

De volgende koers was in Bedum. Vorig jaar was ik daar vierde en mocht ik na afloop mee doen met een derny race. Het was een dag na mijn afstuderen en ik voelde mijn benen nog wel van afgelopen weekend in Roden. Tijdens de race heb ik niet te gek gedaan en gegokt op een pelotonsprint. We waren met CTF continu goed voorin vertegenwoordigd. Af en toe waren er wel wat kopgroepjes, maar niemand kwam echt weg. In de finale werd het tempo op kop hoog gehouden door Adriaan en Henk. In de laatste ronde was er een aanval van iemand. Ik heb de eindsprint zo gemikt dat ik net voor hem als eerste door de laatste bocht ging en de rest daar achter klem zat. Ik verschakelde me nog even, maar kon gelukkig met een paar centimeter voorsprong de overwinning binnen slepen in een nieuw parcoursrecord!

Mark koers

De volgende koers was het NK voor Elite zonder contract in het Brabantse Dongen. Het was stralend weer en met rond de 30 °C. erg warm. Rutger ging in de eerste ronde onderuit en kon helaas niet verder fietsen. De koers verliep prima tot er na ca. 100 km. een valpartij was op de kasseistrook. We zaten daar lang achter vast, waardoor het peloton in stukken brak en alles uit elkaar reed.

Mark koers

Ik heb aardig hard mee gewerkt om terug te komen. Dat leek te gaan gebeuren, maar ik miste na 30 km achtervolgen de aansluiting op de kasseistrook.  Later bleek dat ik voor een leegloper had en een slag in m’n wiel. Dat zal niet echt hebben geholpen. Henk kwam er wel bij en Adriaan zat er nog. Ik heb nog één ronde zelf door gereden maar ben toen afgestapt.

Mark koers

Meer zat er op het NK niet in helaas. Deze koers verliep voor mij wat ongelukkig. Nu tijd voor wat rust en herstel en dan op naar de Meerdaagse!

KLIK HER voor foto-album NK Elite zc